Gisteren was het eindelijk zo ver. The Police was na een afwezigheid van bijna 24 jaar (04 oktober 1983) weer in Nederland voor 2 optredens. De onderstaande recensie heb ik geleend van de website Apply Some Pressure, waarvoor mijn dank. Harm bij deze. De onderstaande recensie kan ik alleen maar onderschrijven. Het was een ontzettend goede en strakke show. Vergeleken met 24 jaar geleden was hij misschien wel beter.
Gezien: The Police
Wanneer: Donderdag 13 september 2007
Waar: Amsterdam Arena
Toen The Police in 1983 aan een sabbatical van 24 jaar begon had ik ze nog net een keer live gezien. Toen in Rotterdam in Sportpaleis Ahoy
Mijn muziekhart klopte dan ook een stukje harder toen bekend werd dat Sting, Copeland en Summers Nederland zouden aan doen met hun langverwachte reünie tour. Gauw een kaartje gekocht en gisteren was dan eindelijk de grote dag... Zoals de oplettende ApplysomePressure.com lezer al lang wist (check dit logje) stond in het voorprogramma Fiction Plane. Het bandje waar de zoon van Sting (Joe Sumner) de kar trekt en qua stemgeluid veel van zijn beroemde vader heeft overgenomen zoemde de laatste dagen nadrukkelijk door de Nederlandse media. Oud nieuws voor ons natuurlijk. Maar goed, live klonk best leuk en het hitje 'Two Sisters' deed het ook wel aardig in de reeds volgestroomde Arena. Maar echt onder de indruk was ik niet. Mijn inziens weten voorprogramma's vrijwel nooit echt te boeien, maar dat is een ander verhaal. Vlak voor 20:45 uur dimde de lichten en klonk Bob Marleys 'Get Up, Stand Up' over de geluidsinstallatie. Alsof The Police het publiek wou duidelijk maken dat hun sound veel te danken heeft aan deze meester uit Jamaica. De groeiende spanning in de zaal was voelbaar en na het meesterwerkje van Marley begon dan eindelijk het echte werk. De mannen kwamen onder luid gejuich het podium op en knalde meteen de hit 'Message In A Bottle' het stadion in. Hoppa, dat is pas goed beginnen! De stemming zat er meteen in en met weinig ruimte voor applaus denderde het trio door met puike uitvoeringen van 'Synchronicity II' en 'Walking On The Moon'. Na deze heerlijke greatest hits opening volgde het wat minder bekender 'Voices Inside My Head' dat overging in het eveneens aparte 'When The World Is Running Down'. Het was mijn inziens niet Sting die hier de show stal, maar de briljant solerende gitarist Andy Summers. Met zijn 64 jaar is hij de oudste van het stel (Sting en Copeland zijn 55 jaar), maar wat kan die man nog lekker spelen. Vanaf mijn plek op het veld was het lastig te verstaan, maar ik meende dat Sting het schitterende 'Don't Stand So Close To Me' aankondigde met een klein verhaaltje over zijn oude baan als leraar (de hoofdpersoon in het nummer) en hoe belangrijk Pinkpop '79 voor de ontwikkeling van de band was geweest. Live klonk 'Don't Stand So...' bijzonder lekker en dan met name de bas van de ex-leraar. Persoonlijk waren voor mij de nummers van het debuut album 'Outlandos D'Amour' de ware uitblinkers. Op deze plaat klinkt The Police nog lekker agressief en het leunt de sound zelfs een beetje op punk. Het was daarom ook knallen met de toppers 'Next To You', 'So Lonely', 'Can't Stand Losing You' en het onderschatte 'Truth Hits Everybody'. Helaas kwam 'Hole In My Life' wat minder uit de verf. Dat 'Roxanne' genieten was spreekt voor zich. En hoe goed iedereen in het publiek (waaronder ondergetekende) het ook probeerde: Alleen Sting kan zo hartverscheurend "Roooooooooooxannnne!" zingen. Zoals met zoveel songs deze avond eindigde ook 'Roxanne' op een jam-achtigde wijze. Tijdens het concert lette ik veel op drummer Stewart Copeland. De man ziet er met zijn hoofdband, bril, microfoontje langs zijn wang en handschoentjes uit als een nerd-achtige sportleraar, maar drummen kan hij nog steeds als de beste. Ik ben geen expert, maar Copeland lijkt met zijn backhand-achtige-slagen een aparte eigen stijl te hebben. Tijdens de mooie uitvoeringen van 'Wrapped Around Your Fingers' en 'King Of Pain' speelde de beste man een hoofdrol door te drummen op een windgong-achtig stellage wat de songs een extra kippenvel effect gaven. Uiteraard waren ook de hits 'Every Little Thing She Does Is Magic', 'De Do Do Do, De Da Da Da' en 'Every Breath You Take' te vinden op de setlist en werden deze luidkeels meegezongen door het uitbundinge publiek. Al met al dus een geslaagde historische avond in onze hoofdstad. The Police speelde bijzonder strak en van enige spanning tussen Sting en Copeland was niets te merken. De camera's op het podium zoomden voor de muziekkenners zelfs even in op de drums van Copeland waar helaas niet meer de legendarische woorden -gericht aan Sting- "Fuck off You Cunt" op stonden geschreven. 'Nostalgie' was een woord dat veelvuldig te horen viel na afloop van het concert. Logisch aangezien een groot deel van het publiek bestond uit 30- en 40-ers, die dus pubers / jong volwassenen waren in de hoogtij dagen. Als namelijk een ding wel duidelijk werd gisteravond was dat ondanks (of juist dankzij) de stilte van ruim 20 jaar The Police nog steeds tot de top van de muzikale wereld behoort.
Setlist: The Police in de Amsterdam Arena, donderdag 13 september 2007:
01. Message in a Bottle 02. Synchronicity II 03. Walking On The Moon 04. Voices Inside My Head / When The World Is Running Down 05. Don't Stand So Close To Me 06. Driven To Tears 07. Truth Hits Everybody 08. Hole In My Life 09. Every Little Thing She Does Is Magic 10. Wrapped Around Your Finger 11. De Do Do Do, De Da Da Da 12. Invisible Sun 13. Walking In Your Footsteps 14. Can't Stand Losing You 15. Roxanne Encore I 16. King Of Pain 17. So Lonely 18. Every Breath You Take Encore II 19. Next To You.
Hier vind je nog meer uit die schitterende serie. Filmpjes:
De opening
"Eeeeee ooooh ! Eeeeee ooooh !"
Roxanne
Don't Stand So Close To Me
Every Breath You Take
Can't Stand Losing You
Everything Little Thing She Does Is Magic
Invisible Sun
Laatste reacties